الا يا ای حس ساقی

دلا بسوز که سوز تو کارها بکند ، بلای نيمه شب ، سيخ به ما بکند 

ديده هنوز نبسته ام ، زمان گذر کرده رسيده به 5:15 بامداد که گويند اين موقعه 

را قدر بدان چون دوستت و دشمنت بر خوابند، پس اگر خواستی پيشی بگيری دنده را خامس کن و برو. 

حافظ گراميمان در بالا بگفتا که سيخ به جانش ميرود ، پرسيدم : يا شيخ ز چه؟ 

جواب در بداد: در اين شب که سياهی بر چهری خورشيد تابان سلطه می نهد و در جنگی 

کاملا برابر شبها تاريکی ميزنند و روز ها روشنايی اين شخيص داشتم به ياد دوستان خود 

تخمه می شکافتم و می آوردم به ياد روزگاری را که می گذراندم در شيراز با رفقای شيرازی 

محبّت و صفا در شيراز غوغا بود ولی اين صحبتها طولی نينجاميد ، نمی دانانم چه بر سرمان 

آمد يک هو همه دنيا سياهی رفت و ديگر دوستانی که تا ديروز شيرازی کلام ميگفتند 

هر چه لنگ کفش داشتند بر سر من کوفتند ، البته ، من انقدر نيز ناراحت نشدم ، لااقل 

هم کفش دارم ، هم دوست را بهتر کشف کردم....... 

ولی اينجا اموختم که : 

دلا نسوز که سوز تو کاری نکند،، يعنی لا اقل اگر خواستی بسوزی ، بدان برای که می سوزی 

بعد وقتی صحبت سوختن جدّی شد ، پشيمان شد (عين همان حيوان با وفا که دم 

ميجنباند) با خود گفت: ای حافظا ، ای اهل ادب و هنر چه ميگويی؟ که داری حرف مفت ميزنی 

مگر ما نديديم جوانان و عزيزانمان را که دل های سوخته خود را بر دست گرفته و در خيابان 

راه افتادند به دنبال پماد؟ آيا نديدی مردم را که دل های شکستشان را در ماشين کرده 

و برای ديگری بوق ميزنند تا بيايد به هم به چسباند؟؟؟؟ 

آيا ان ها که 3225 بار در خيابان سجاد بالا و پايين ميروند و دل گمشده خود را نمی يابند، بی کارند>؟؟؟ 

پس گفت::::::: 

اقا من غلط بکنم که دل بسوزانم