دوستای مهربون

ديگه براش ساختمون های رنگارنگ شهر ، تک تک درخت های سبز 

، شيطنت های بچه های ناز و دوست داشتنی تو زمين بازی 

پرواز گنجشکا تو آسمون آبی و يا حتّی صدای بازی قطره های بارون تو ناودون 

هيچ معنايی نداشت، چون هر جا که گوش ميکرد ، هر جا که تو ديدش بود 

.هر آدمی که ميشناخت براش از قصه و غم حرف ميزد 

اينقد اين دوستای مهربون از زمين و زمان بد گفتن که ديگه از زندگی خودش نيز ميترسيد و 

چون نميخواست پنجره رو واکنه بپره پايين، پرده ها رو کشيد ، صدای ضبط رو بلند کرد

در اتاق رو قفل کرد ، و هيچ کی رو تو اتاقش راه نداد