و وقتی

...و وقتی به دنيا اومدم 
مادری که مهربانترين مادر دنيا بود، پدری که توانمندترين موجود هستی بود 
گرّه ای از آدميان که هر يک را با نامی خواندند 
تعدادی ستون متحرک در اطرافم که مادرم آن ها را پا ناميد 
هزاران صورت زبر که مرا به آسمان ها بردند، لپم را خيس کرده به زمين برگردانده تا پدر آن ها را عمو بنامد 
دنيايی از دوستان رنگارنگ که تختم را اشغال کرده و فقط چشمانشای بيانگر دنيايی از محبّت بود 
.و اميدی که در آرزوی بزرگ شدن بود

و وقتی فهميدم خيس کردن لپ آدم ها محبت است 
و وقتی از کسی که جايم را اشغال کرده بود متنفر شدم 
و وقتی فهميدم دوستان رنگارنگ رو اصلا دوست ندارم 
و وقتی فهميدم بين آدم خوب و بد نميتونم طناب بکشم 
و وقتی ديدم چقد حرف برای زدن دارم و يا چقد گره برای وا کردن 
و وقتی با نگاهی در آينه تارهای سپيد برايم هويدا شد 
اونوقت بود که اميدی بودم در آرزوی کودکی

و وقتی پنجشنبه شب از عزرائيل نامه گرفتم که کم کم آماده شو

جمعه ساعت نه ميخوايم بريم گردش
تمام استخون هام به لرزه افتاد، اينقد برام سخت بود جدا شدن از جايی که هستم

که تمام خوبی های بعدش رو از ياد برده بودم
يک عالم کار بود که نکرده بودم ، من هنوز نصف جهان خاکی رو نديده بودم
من هنوز نصف دوستام رو توی اين کره پيدا نکرده بودم، من هنوز خيلی کار داشتم
امروز تنها شبم بود، چی همه آدم برای خداحافظی

چی همه آدم که ميگن: ا اون کی مرد؟
چی همه آدم که ديگه يادشون نخواهد اومد

اميدی هم صبح های جمعه، نون سنگک بدست

در هوای گرگ و ميش صبح با صدای گنجشکها

از توی اين کوچهء سنگ فرش رد ميشد
ميخواستم بهترين کارها رو برای شب آخر بکنم
رفتم به سمت تخت روش دراز کشيدم تا فک کنم
هنوز داشتم فک ميکردم که فردا شد و من يادم رفت عکس های يادگاریم رو تو جيبم بذارم

...و وقتی من مردم
با خاکم خشتی درست کنيد برای سقف خانهء بی سر پناهی
يا خاکم را در دستان باد بسپاريد تا به گردش ببرد
يا خاکم را به دريا ها بدهيد تا آنچه زنده ام نکرد، بکند و در اعماق آن جاودانه شناور شود
يا خاکم را در زير نور آفتاب پخش کنيد تا تک تک ذراتم از تابشش لذت ببرند
يا خاکم را به صحرا بسپريد تا پر از شقايق شود
يا خاکم را پای گل ياسی بريزيد تا در او بدمم و خاکم بوی گلی شود که دلی را سر مست ميکند
يا ميتوانيد خاکم را مهری کنيد برای پيشانی عابدی
يا بيايد اصلا به خاکم دست نزنيد خودش سنگ صبوری ميشود برای پيره زنی تنها